27 września 2008

Dziś popełniliśmy etap wsteczny. Jest to rodzaj etapu, który charakteryzuje przemieszczanie się przeciwległe do kierunku docelowego przemieszczania się wyprawy.

Sytuacja taka powstaje wówczas, gdy wiatr wiejący z zachodu gdzieś gubi się wśród saksaulowych lasów i ustępuje miejsca bratu ze wschodu.

Dziś Wojtek wyjeżdżał na kilkudniowy objazd swych mongolskich starych szlaków i przy okazji zaholował nas 12 km pod wiatr na wschód. Bajra ze swoim "Barowozem" (naszym gazem 66) został w starym obozie z Piotrem i Irkiem. Xenia, ja, Bogumił i Światek postanowiliśmy spróbować szczęścia przy tym subtelnym wschodnim zefirku i dojechać do starej bazy. Próba zakończyła się sukcesem, ale zakończyła się też dość szybko. Dmuchnęło parę razy i zgasło po 2 km turlania się pod górkę;) Mieliśmy jeszcze 10 km do bazy a wiatru niet. Próbowaliśmy po mongolsku gwizdać na przywołanie wiatru - wciąż nic. Nie pomógł nawet pokaźny zapas sponsorskich RedBulli zabranych na drogę - żaglowozom skrzydeł nie przybyło. Nam natomiast przybyło sił i żaglowozy ruszyły miarowo na pych ku zachodowi. Ochrzciliśmy ten dzień Dniem Żaglowozowej Kultury Fizycznej;) W końcu ukazał się na horyzoncie Bajrowóz i założyliśmy kolejny obóz na pobliskim wyschniętym jeziorze. Piękne klepisko, przy dobrym wietrze można by na nim urządzać zawody w żaglowoźnictwie;)

Teraz pieczemy chleb w ognisku, potem będą ziemniaczki ;). Noc jest przenajciemniejsza, księżyca brak. Planujemy prace bosmańskie na dzień jutrzejszy - trzeba załatać dziury w żaglach powstałe podczas wywrotek, pozszywać siedzenia, nakleić nowe naklejki, co nieco podokręcać.

Ach, kiedy upiecze się ten chlebek w kociołku.

28 września

Wciąż to samo wyschnięte "jeziorko" o spękanej mocno "tafli". Trochę saksaulowych krzaków, równina od północy i południa ograniczona pasmem wysokich gór o zaśnieżonych szczytach. Totalny brak wiatru. Cisza. Trzeba zebrać się do pracy.

Prace bosmańskie w toku. Naklejamy nowe bannery sponsorskie na żagiel Gobi3, cerujemy żagle, siedzenie w Gobi2, Światek z Bogumiłem robią nowy, mocniejszy sztag do Gobi3 (okazało się, że STALOWA lina zakupiona w Polsce zawiera w rdzeniu PLASTIKOWY sznurek (a la snopowiązałka), szok!) Na szczęście mamy zapas grubej stalówki z mongolskiego bazaru. Po chłodniejszych czasach nastał egzotyczny upał - tego się nie spodziewaliśmy o tej porze roku. Faktem jest, że zjechaliśmy teraz dużo niżej no i przyszedł ciepły front. 30,8 stopni C! W nocy z kolei przymrozek. Taka właśnie jest Gobi, zmienna, zaskakująca, nieprzewidywalna. Ciężko pracuje się w takim upale, trzeba jednak wykorzystać chwilową flautę i zrobić to co trzeba. W następstwie bezdusznego upału ruchy stają się powolne, każdy szuka cienia i picia. Kończy nam się woda, musimy oszczędzać. Na szczęście jest jeszcze sporo RedBull'i. Praca idzie wolno, ale już blisko do mety. Widzę kątem oka, że Irek wygmerał gdzieś piłkę nożną Bajry - chyba mu zaszkodziło słońce, że chce jeszcze grać w piłkę w tym upale;) Nie znajduje jednak poklasku w załodze. Xenia rozszalała się w kulinarnych ekscesach i wskutek jej dokonań w tym zakresie, Jeziorko Nicości nazwaliśmy Jeziorkiem Rozpusty ;) Chyba słońce zbiera większe żniwa, bo z kolei Bajra zasiada za sterem Gobi3. Do tej pory wzbraniał się, że nie usiądzie - Ja nikagda nie budu, ja bajus,
eta nie dla mienia. Teraz śmieje się głośno, że ujechał parę metrów przez obozowisko. Ja znajduję natchnienie w narzędziach Luny i układam mozaikę. Światek dla odmiany usiadł przy tlącym się jeszcze ognisku - jakby upału było mu mało. Bogumił gwiżdże żeby zakląć wiatr. To mongolski zwyczaj. Piotr planuje jakąś mega wczesną pobudkę na jutro - cóż za sadystyczne ciągoty.

Jest już wieczór, prace skończone, robimy ognisko. Męska część załogi grupowo, komisyjnie piecze chleb w kociołku. Wyszedł pycha, prawdziwy, chrupiący taki, polski normalny chleb, mniam! Może gwizdanie Bogusia przyniesie efekt i jutro w końcu ruszymy, oby.

29 września

Pobudka. Cisza na pustyni, wiatru brak a gdy wieje to wieje w oczy, od wschodu. To nie fair z jego strony, przecież nie możemy tu tkwić w nieskończoność... Myślę, że może trafiliśmy do jakiejś "bermudzkiej niecki" i może po prostu trzeba spróbować szczęścia gdzieś indziej. Bierzemy żaglowozy na hol i przemieszczamy się równolegle za pasmo pobliskich wzniesień. Jedziemy ze Światkiem na dachu Bajrowozu. Po ok. 25 km nagle czujemy silniejszy podmuch - czyżby wiatr powrócił?! - Pioooootr, stooooop! - Światek przekrzykuje silnik i daje znać Piotrowi, który siedzi w szoferce - zatrzymaj Bajrę, przetestujmy wiatr. Wyciągam wiatromierz – wieje 16-18 km/h - niewiele, ale może wystarczy. Na dodatek, co najważniejsze wieje z południowego zachodu - hurra!!! Ściągamy bomy z dachu, wciągamy żagle.
Światek baksztagiem rusza pierwszy na Gobi3. Za nim Bogumił - to jego pierwszy etap. Ciekawa jestem jak sobie brat poradzi. Nie ma żadnych problemów, odjechał w pięknym stylu ;) Mijamy ich gazem, machają szczęśliwi. Wiatr nie jest zbyt silny (z wyjątkiem drobnych szkwalików), podłoże dość twarde i w miarę równe. Robimy niecałe 20 km, tuż przed zachodem słońca wiatr ustaje.

Dziś po drodze kupiliśmy w napotkanym jurtowisku kumys w wielbłądziego mleka i prawdziwy prawie żółty ser - ale pyszna kolacja. Była tam też okazja do przejażdżki na tzw. "śmierduchu" (tak roboczo nazywamy wielbłądy) i nabrania wody w źródełku, no może w czymś w rodzaju źródełka. Czas podładować baterie od krótkofalówek i aparatów (Duży ukłon dla AriesPower HONDA za rewelacyjny generator!)  i do spania - dziś noc bez namiotów, ot tak, pod gwiazdami.

Dobranoc,
Ania

p.s.
W imieniu całej Wyprawy dziękuję wszystkim bliskim, znajomym i nieznajomym za dopingujące e-maile i wpisy do księgi gości:)