30 października

Mkniemy poprzez step szeroki, kamienie lecą spod kół, trzeszczą naciągi want. Cudnie. Odrabiamy zaległości w napawaniu się szybką jazdą:) Teren lekko pofałdowany, pojedyncze sajry, trochę kęp wysokich traw. Zmieniamy się za sterami, dziś każdy chce poczuć szota wrzynającego się w dłonie przy ostrym szkwale. Wieje silny wiatr, momentami żaglowozy osiągają do 50 km/h.

29 października
Dojeżdżamy do Mandał-Ovo. Niewielka mieścina tchnie spokojem i sielanką. Wracające ze szkoły dzieci gromadzą się przy pompie na głównym placu. Powodem tej zbiórki jesteśmy oczywiście my, napełniamy bowiem puste już wodne zbiorniki. Zabawny jest znak oznaczający przejście dla pieszych, podczas gdy nie bardzo da się zlokalizować drogę ;)

"zimno bylo brrr w nocy kosmicznie, woda znow zamarzla brrr podjelismy decyzje zezakonczymy trase w Mandal-Gobi, tam gdzie Wojtek przed laty"

Ta krótka i lakoniczna informacja dotarła do nas dzisiaj w południe. Oznacza, że pomimo wielu trudności, braku wiatru, śniegu i mrozu, kończących się oszczędności i okresu obowiązywania wiz, Gobini jednak chcą dotrzeć do zakładanego celu podróży żaglowozami. Dopiero w Mandal Gobi (czerwony krzyżyk na MAPIE ) załadują sprzęt na Bajrowóz i pojadą w stronę Ułan Bator.

Siły i wytrwałości mogłoby pozazdrościć Żaglonautom wielu podróżników, co ważne, uczestników nie opuszcza poczucie humoru. Poniżej znajduje się tekst pieśni, która powstała podczas wyprawy:

25 października
N44.14164 E103.72025

Dojeżdżamy do klifów Bayanzag o zachodzie słońca. Z niedalekiej jurty wyjeżdża nam na spotkanie człowiek na motorze. Okazuje się być obwoźnym sklepem z pamiątkami. No tak, wyjechaliśmy już z dziczy, teraz zaczyna się cywilizacja. Pan oferuje wyroby z filcu, kamienie i zabawki z druta, znamy już te gadżety z ułanbatorskich sklepów, tyle że tu są trochę tańsze.

23 października
Wyjeżdżamy z gościnnej jurty w kierunku północno-zachodnim. Orłosępy w górze zaczynają być widokiem powszednim. Kierujemy się w stronę Bulgan, tam chcemy zostawić żaglowozy, by potem udać się do Dalanzadgad po pieniądze (tam jest jedyny w okolicy bank, z którego można wyjąć pieniądze za pomocą karty) bo gotówki niet (zresztą pieniędzy też niet ale od czego są kredyty;) ).

21 października

Otwieram oko, kontroluję otoczenie czy już świta, czy aby może jeszcze można pospać. Dziś śpię na tzw. "katafalku", inaczej zwanym "grzędą Irka" czyli na lewej skrzyni bagażowej gaza. Piotr na przeciwległej grzędzie też już się miota, oznacza to niechybnie nadchodzący świt, z Piotra to taki ranny ptaszek. Zauważam też odruchy życiowe u śpiącej poniżej Xeni - chyba czas już wstawać. Światek koczował dziś na dworze, już urządza gimnastykę bo na dworze jest delikatnie mówiąc "rześko" i dobrze jest się rozgrzać.

18 października

Od rana ruszamy na eksplorację okolicznych, podejrzanych glinianych kopców. Znajdujemy coś na kształt kwarcowych płytek lśniących w słońcu, uznajemy je za swoiste gobijskie róże pustyni. Xenia znajduje również mocno już sypiące się szczątki kamiennego stwora, widocznie paleontolodzy go jeszcze nie pojmali i spoczywa w spokoju.

17 października

N43.88085 E101.80412
Dziś wiał wiatr 40 km/h, droga wiodła labiryntem saksoulowym, w końcu zaczęły się piachy. Była wywrotka na Gobi3 - to Światek z Piotrem zaliczyli bliskie spotkanie z Matką Ziemią ale niegroźnie.